Pamiętniki

Trzeba mi było odwagi, aby być szczęśliwym…

Strzeż się tego, kto czytał tylko jedną książkę.

Przyjemność, którą dawałem moim kochankom, stanowiła cztery piąte mojej przyjemności.

Nie ma na świecie nikogo, kto by mógł posiąść wiedzę o wszystkim, ale każdy człowiek, który czuje, że jest obdarzony zdolnościami i który mniej więcej zdaje sobie sprawę ze swej siły moralnej, powinien się starać dowiedzieć jak najwięcej. Dobrze urodzony młody człowiek, który chce podróżować i poznać świat i to, co się zwie wielkim światem, który nie chce się w pewnych okolicznościach okazać podrzędnym wobec równych sobie i być wyłączonym z udziału w ich wszystkich przyjemnościach, powinien się dać wtajemniczyć w to, co się zwie wolnomularstwem, choćby tylko po to, by poznać, nawet powierzchownie, co to jest.

Ambicja, zemsta i głupota doprowadziły Polskę do ruiny. Przede wszystkim głupota.

Nic nie odbierze mi tego, że dobrze się zabawiłem.

Łapczywie sięgała ręką w tajniki mej istoty, gdy ja musiałem zatrzymywać się w pół drogi.

Mój temat jest moim życiem, moje życie jest moim tematem.

Ludzie, którzy dają się przyjąć do wolnomularstwa tylko z zamiarem poznania jego tajemnicy, narażają się na wielkie niebezpieczeństwo zestarzenia się pod kielnią bez osiągnięcia kiedykolwiek swego celu. Tajemnica jednak istnieje, ale jest tak nienaruszalna, że nigdy nie została nikomu powiedziana ani powierzona. Ci, co się zatrzymują na powierzchni rzeczy, myślą, że tajemnica składa się ze słów, znaków i uścisków dłoni lub też, że wielkie słowo poznaje się na ostatnim stopniu wtajemniczenia. Błąd. Ten, kto odgadnie tajemnicę wolnomularstwa – zawsze bowiem poznaje się ją przez odgadnięcie – dotrze do tej wiedzy poprzez uczęszczanie do lóż, poprzez zastanawianie się, rozumowanie, porównywanie i wnioskowanie. Nie powierza jej swemu najlepszemu przyjacielowi w masonerii, bo wie, że jeśli ten jej nie odgadł jak on sam, to zbraknie mu zdolności, by z niej korzystać, gdyby mu ją powiedział na ucho.

Komunia chrześcijan przemienia Boga w kał.

Może i dobrze, że nie związałem się z nikim bezmyślnie, choć w moim wieku niezależność też jest formą niewolnictwa. Gdybym poślubił kobietę na tyle inteligentną, by potrafiła mnie prowadzić (to znaczy rządzić mną) tak, bym nie czuł się rządzony, dobrze zarządzałbym pieniędzmi, miałbym dzieci i nie byłbym teraz na świecie całkiem sam i pozbawiony środków do życia.

Kamilla zaś kochała tylko jego - rzecz nieczęsto spotykana u aktorki i kobiety zalotnej - ale będąc rozsądną i znając życie, nie sprawiła zawodu nikomu, kto się do niej zalecał...

Człowiek, który kocha (…) stawia rozkosz, jaką z pewnością obdarzy obiekt swej miłości, wyżej aniżeli tę, jakiej przedmiot jego uczuć może udzielić jemu samemu. Pragnie zatem dać kobiecie jak największą satysfakcję. Kobieta natomiast, która ma na względzie swój własny interes, zdolna jest jedynie rozkosz, jaką sama znajduje, stawiać ponad tę, którą daje. Zwleka więc…