[Scrimgeour] podrapał się po źle ogolonym policzku, mierząc Harry’ego wzrokiem.

– Jak pan myśli, dlaczego…

– …Dumbledore chciał mi dać ten miecz? – dokończył za niego Harry, ledwo panując nad sobą. – Może myślał, że będzie ładnie wyglądał na mojej ścianie.

Wydobył lupę i centymetr i suwał się po pokoju na kolanach, mierząc, porównywając, badając; zaledwie kilka cali dzieliło długi cienki nos jego od posadzki, a niewielkie, osadzone głęboko, jak u ptaka, oczy jego iskrzyły się i promieniały. Ruchy miał takie szybkie, ciche i zwinne, że nie mogłem się oprzeć myśli, jaki straszny byłby z niego przestępca, gdyby energię swoją i bystrość był obrócił przeciw prawu, zamiast zużytkować te przymioty na jego obronę! Śledząc i tropiąc, szeptał coś do siebie, a w końcu wydał głośny okrzyk radości.