Gra o tron

Istnieją rzeczy, których można się nauczyć nawet od zmarłych.

Życie nie jest pieśnią, kochanie. Może sama się kiedyś przekonasz ku własnemu smutkowi.

- Za dużo myślisz.
- Czyżby?
- Niektórzy myślą dlatego, że boją się działać.
- Między strachem a ostrożnością jest różnica.

Nawet najlepszy żongler nie potrafi żonglować zbyt długo wieloma piłkami.

Prosisz kulawego, żeby nauczył kalekę tańczyć.

- Co, ja? Celibat? Zapłakałyby się wszystkie dziwki od Dorne do Casterly Rock.

Nikt się nie wzbogaca dzięki dobroci.

(...) każdy nowy siniak to nowa lekcja, a każda nowa lekcja czyni Cię lepszym.

Powiedz więc, co uratowałaś? - Twoje życie. Mirri Maz Duur roześmiała się szyderczo. - Spójrz na swojego khala i zobacz, co warte jest życie, kiedy odbierzesz wszystko inne,

- Ja nawet nie znam swojej matki - powiedział Jon. - Bez wątpienia była to kobieta. Przeważnie są to kobiety.

- Ach, moje ty słodkie letnie dziecko - powiedziała Stara Niania. - Co ty wiesz o strachu? Strach przychodzi zimą,
mój mały panie, kiedy spada śnieg na sto stóp głęboki, a z północy wyje lodowaty wiatr. Strach przychodzi długą nocą,
kiedy słońce nie wychodzi całymi latami, a dzieci rodzą się, żyją i umierają w ciemności. Wilkory stają się coraz bardziej
głodne, a po lasach chodzą biali.

- Co Król wymarzy - powiedział - jego Namiestnik zbuduje.
- Kiedyś przygwoździłem do łóżka dziewuchę jakiegoś rybaka, a ona przedstawiła mi bardziej dosadną wersję tego powiedzenia, która krąży wśród biedoty. Oni mówią, że Król je, a Namiestnik zbiera gówno.

Większość ludzi woli przeważnie zaprzeczać okrutnej prawdzie, niż spojrzeć jej w oczy

Lannisterowie zawsze spłacają swoje długi.

Miłość jest trucizną dla honoru, jest śmiercią dla obowiązku.

Każdy lot zaczyna się spadaniem.

Odwaga w dużej mierze może zakryć czyjąś głupotę.

Niektóre stare rany nigdy się do końca nie zabliźniają i krwawią przy najmniejszym nawet zadrapaniu

W grze o tron zwycięża się albo umiera. Nie ma ziemi niczyjej.

Jesteśmy tylko ludźmi, których bogowie uformowali do miłości. Oto istota naszej chwały i naszej tragedii.