- Kocham cię, mamo.
O mój Boże…
Nieoczekiwanie popłynęły jej z oczu łzy. Pięć lat czekała na te słowa. Przez pięć długich lat była pozbawiona czegoś, co inni rodzice uważają za oczywiste: prostej deklaracji miłości.

Tak jestem zajęty, że nieraz gdy przejeżdżam obok cmentarza, modlę się i mówię: Mamo, wybacz, ale bardzo się spieszę.

Kocham pracę, stanowi dla mnie wartość samą w sobie. Nie pracuję dla pieniędzy.

Szczęście dla mnie to poczucie, że żyję na całość, kocham na full, pracuję na full i odpoczywam na full. Szczęście to także poczucie, że mogę coś po sobie zostawić.

Ona jest nie tylko piękna, ale także rozumiemy się bardzo dobrze i głęboko. Kocham ją ponad wszystkio, jest kobietą mojego życia, spełnieniem snów.

Ciężko w mojej pracy znaleźć nowych przyjaciół ponieważ zawsze zastanawiam się nad ich motywacjami. Nawet jeżeli tego w sobie nie lubię, mam tendencję do ostrożności w dobieraniu nowych przyjaciół. Ludzie których znam są z czasów kiedy zaczynałem karierę lub z koledżu kiedy mój sukces nie grał żadnej roli. To są przyjaciele których kocham i którym ufam. Chciałbym być bardziej otwarty na ludzi ale to jest trudne.

Gdy przed laty zaproponowano mi udział w Cassino Royale, wyraziłam zainteresowanie, pod warunkiem że to ja zagram Jamesa Bonda.

Myślę więcej o śmierci niż inni ludzie, prawdopodobnie dlatego, że kocham życie bardziej niż oni.

Kocham każdy aspekt tworzenia filmów i zdaje się, że poświęciłem temu życie.

Uwielbiam bić ludzi, kocham to.

Ja Andrzeja nie kocham, bo jestem facetem.