Głód burzy kamienne mury.

[akt I, scena I].

Kiedy w 1970 r. pokazywano po raz pierwszy Kolumbów, podnosiły się głosy sprzeciwu, że czołówką filmu jest scena gry w siatkówkę. Jak tak można? Przecież była wojna! A młodzi grali w piłkę normalne mecze, chociaż konspirowali.

W Polsce mamy rekordowo niską frekwencję. Jak mówił Lepper, cokolwiek by do urny włożyć, i tak wyjdzie Balcerowicz. Aktywność wyborcza jest w grupach zamożniejszych wyższa niż w tych uboższych. Scena polityczna została zabetonowana. Jak nie ma się masy pieniędzy, które dostają parlamentarne partie, jak są progi wyborcze, to wedrzeć się na rynek polityczny jest bardzo trudno. Nie wystarczy mieć rację.

Ktokolwiek by chciał sforsować mury miasta – zginie. Mieszkańcy Bagdadu zdecydowanie odeprą samobójczy atak na nasze miasto hord Mongołów naszych czasów.

Jakże szczęśliwi są ci, których mury zostały już wzniesione.

Panie, wiemy, czym jesteśmy, lecz nie wiemy, czym możemy być.

Dla losu nie dla miłości idzie się za mąż.

Jak kark skręcisz, dam gromnicę...
Lub gromnicy obietnicę.

Po kieliszku! mów: po łyku,
Ale łyków sto tysięcy.

W karty? dobrze – ta zabawa
Zawsze jakąś korzyść sprawi,
Bo co przegrać kto nie może,
To w pół darmo nam zastawi.

A, bezbożny ty języku!
I tyrkotny, i kłamliwy.