Do dziczyzny pasują mi opery Richarda Wagnera, a do makaronów – piosenki Adriano Celentano albo uwertury Giuseppe Verdiego. Mówiąc poważnie, to inspiruje mnie przede wszystkim sezonowość. Nie jem ani truskawek w lutym, ani peruwiańskich szparagów w marcu.

Koniec wieńczy dzieło.

W chwili wolnego czasu sięgam po jakąś książkę polityczną i też czasami z zaskoczeniem stwierdzam, że prezentowane w nich teorie nie pasują do mnie i mojej działalności publicznej.

Lubię wolność ruchu jaką daje mi mój telefon, to zdecydowanie zmieniło moje życie.

Narzekanie, marudzenie, obarczanie innych winą za brak określonych wyników, pretensje do polityków za złe zarządzanie krajem, do szefa za to, że za mało płaci, do Boga za brak szczęścia w życiu czy do rodziców za złe wychowanie – wszystko to prowadzi do utraty odpowiedzialności za własny los. Jeśli nie pasują Ci politycy – otwórz własną partię. Jeśli szef Ci za mało płaci – to go zmień. Jeśli nie pasuje Ci kraj – to się wyprowadź itd.

Szczęście ma miejsce, kiedy determinacja spotyka okazję.

Nie można udawać swojej osobowości, pasji, lub celu.

Mam szacunek dla Richarda Bransona, za umożliwienie ludzkości doświadczenia prawdziwej wspaniałości kosmosu. W przeszłości powiedziałem: "Spoglądaj w gwiazdy, nie pod nogi", teraz wierzę, że patrzenie w górę nie będzie już wymagane, aby zobaczyć wszechświat w całej jego okazałości. Wydaje się, że Virgin Galactic jest bliski pierwszego sub-orbitalnego lotu w przestrzeń, jestem bardzo podekscytowany.