Sierot dobroczyńco! Szczęścia krynico! Panie wiadra z pomyjami! Dusza ma płonie Miłością do Ciebie, Nie opuścisz nas w potrzebie, Tyś jest jak słońce na niebie, Towarzyszu Napoleonie! O, jak szczodrze szafujesz Tym, co Twe stworzenia miłują: Świeża słoma w przegrodzie, Moc strawy w zagonie. Każde zwierzę, duże czy małe Śpi spokojnie, w dzień głosząc Twą chwałę, Sławiąc imię Twe wspaniałe, Towarzyszu Napoleonie! Gdybym miał maleńkie prosiątko Zanim by podrosło, niebożątko Jeszcze grzałoby się w matki łonie A już by dobrze wiedziało Że czcić cię i wielbić - to mało I pierwszy kwik by wydało: "Towarzyszu Napoleonie!".
