O tej porze roku - ciągnął duch - cierpię najboleśniej. Czemu...o, czemu za życia szedłem pośród bliźnich z oczami spuszczonymi w dół i nigdy nie podniosłem, by spojrzeć na ową błogosławioną gwiazdę, która wskazała mędrcom drogę do ubogiej stajenki? Czyż nie dość było w moim mieście ubogich domów, do których zaprowadziłaby mnie ta gwiazda?

Zegar to dla człowieka przyjaciel; on z nim jest, kiedy wesoło i kiedy smutno, on jemu pokazuje, co trzeba o jakiej porze robić, on gada, kiedy nikt do człowieka nie gada, on jego uczy, że czas płynie i że on na tym czasie, jak na wielkiej rzece, też płynie do wielkiego morza...

Popisywać się nie cierpię. Lubię jednak podzielić się z wrażliwymi ludźmi każdym nowym twórczym doświadczeniem. Szkoda tylko, że nie wszyscy mają cierpliwość do zagłębiania się w szczegóły moich aktualnych zdziwień światem. A świat zamiast stawać się piękniejszy, niestety, jest coraz bardziej dziwny.

Ja przez te moje wędrówki po świecie zatraciłem znaczenie słów czuć się jak u siebie w domu.

Realizacja planu wprowadzenia w życie narodowego systemu antyrakietowego w USA najboleśniej uderzy w Europę. Naruszenie równowagi sił będzie miało bardzo poważne następstwa. Rosja będzie zmuszona do odpowiedniej reakcji, a to z kolei grozi wybuchem kolejnej rundy zbrojeń. W takiej sytuacji można i należy działać wspólnie.

Z powodu swojej uczciwości cierpię już od 15 lat.