Cytaty brytyjskich muzyków rockowych

Wydaje mi się, że szczęście znajduje się gdzieś pomiędzy personalnymi, religijnymi i politycznymi ekstremami. Myślę, że szczęśliwi jesteśmy wtedy, gdy rozumiemy także punkt widzenia i potrzeby innej osoby. Szczęścia nie ma tam, gdzie jesteśmy zagubieni w samotniczym śnie.

Te najwcześniejsze dni Pink Floyd były naprawdę magiczne. Graliśmy dla małych audytoriów, dla pogrążonej w transie publiczności, i było tam takie niesamowite poczucie wspólnoty. Zostaliśmy pokonani przez ciężar sukcesu i wielkich liczb – nie tylko pieniędzy, ale także ludzi na widowni. Stałem się bardzo rozgoryczony. Musiałem podjąć decyzję: albo pozostać w tym kieracie, albo podjąć odważniejszą decyzję i podążyć trudniejszą, samotną ścieżką.

Oto do czego się to według mnie sprowadza: czy te nowe technologie w komunikacji i kulturze – a zwłaszcza w muzyce popularnej, która jest rozległym i ukochanym przedsięwzięciem – pomogą nam lepiej się nawzajem zrozumieć, czy też może raczej zwiodą nas na manowce i oddalą od siebie?

Michael Jackson także występował na stadionach – ale on nie robi tego dla siebie, on to robi by ocalić wszystkie małe dzieci na świecie.

Cóż, w każdym razie jestem jednym z pięciu najlepszych autorów tekstów, których wydała angielska muzyka powojenna.

Miałem w pewnym momencie taką raczej dołującą wizję jakiejś obcej cywilizacji obserwującej śmierć tej planety – schodzącej ze swoich statków i węszącej dookoła; znajdującej wszystkie te szkielety siedzące wokół naszych odbiorników telewizyjnych i próbującej rozpracować, dlaczego nasz koniec przyszedł przed czasem. I dochodzą do wniosku, że zabawiliśmy się na śmierć.

Albo się pisze piosenki albo nie. A jeśli się je pisze, tak jak ja, to wydaje mi się, że naturalne jest pragnienie wydawania płyt. Tak więc gdy opuściłem Pink Floyd miałem do wyboru dwie, nie, trzy, drogi: po pierwsze, nie robić tego więcej, co jest wariactwem, ponieważ pisałem piosenki… i chociaż podejrzewam, że mógłbym je pisać dla innych ludzi, to jednak lubię wydawać płyty – tak więc mogłem to robić jako Roger Waters albo zebrać grupę ludzi i powiedzieć hej, dlaczego nie założymy jakiegoś zespołu? Ale ze względu na poprzednie doświadczenia moja opinia na temat zespołów stała się odrobinę cyniczna, tak więc myślę, że nie była to opcja, którą bym kiedykolwiek rozważał.

Możesz być kimkolwiek chcesz, po prostu zmień się w to, czym myślisz, że możesz być.

Jimi Hendrix jest bardzo ważny. Jest moim idolem. Poprzez swoją ekspresję na scenie, niejako uosabia całą twórczość gwiazdy rocka.

Wiele moich piosenek to fantazje. Potrafię wymyślać różne rzeczy. To świat w którym żyję.

Najważniejszą rzeczą jest żyć bajecznym życiem. Dopóki jest bajeczne, nie obchodzi mnie, jak długo trwa.

Całym sensem Queen jest bycie oryginalnym.

Jesteśmy bardzo kosztowną grupą; łamiemy wiele zasad.

Przesada jest częścią mojej natury. Szarzyzna to choroba.

Biznes mnie w ogóle nie interesuje.

Kochają mnie tysiące, ale czuje się jak najsamotniejsza osoba na świecie.

Jeśli chodzi o miłość, nie mam kontroli i nienawidzę tego uczucia. Wydaje mi się, że piszę dużo smutnych piosenek, ponieważ jestem bardzo tragiczną osobą. Ale na końcu zawsze jest element humoru.

Ta rzecz zwana miłością płacze jak dziecko w kołysce przez całą noc. Huśta się, podskakuje, trzęsie się jak meduza. Trochę to lubię.

Led Zeppelin jest najlepszy. Robert Plant to jeden z najbardziej oryginalnych wokalistów naszych czasów. Jako zespół rockowy, zasługują na swój sukces.

Czasami czuję się taki smutny, taki smutny, taki zły
Ale teraz nikt mnie nie zatrzyma, nikt.