Cytaty i aforyzmy ❤ Ulubione (0) Kategorie Autorzy Profesje Narodowości Najlepsze Cytaty losowe Szukaj

Stanisław Wyspiański cytaty

Stanisław Wyspiański (ur. piątek, 15 stycznia 1869; zm. czwartek, 28 listopada 1907) przeżył 38 lat, 10 miesięcy i 13 dni

Polski literat i artysta wizualny epoki Młodej Polski: dramaturg, poeta, malarz, grafik, architekt, projektant mebli. Jako pisarz związany z dramatem symbolicznym. Bywa nazywany czwartym wieszczem polskim.

Książki Stanisława Wyspiańskiego:

Achilleis; Powrót Odysa • Akropolis • Klątwa • Noc listopadowa • Warszawianka • Wesele • Wyzwolenie

Strona numer 5

Kochałem się po różnemu, a ciebie chcę po swojemu, po naszemu.

Szczęście każdy ma przed nosem,
a jak ma, to trzeba brać —
trzeba iść za serdecznym głosem
i nie pozwolić się kpać.

[Poeta]: I czegóż pani życzy?
[Rachela]: Miodu, rozkoszy, słodyczy miłości, roznamiętnienia i szczęścia.

Wielkie skrzydła porozwijać, lecieć, a nie dać się mijać.

Serce, jak się czego uczepi, to dynamit.

A gdyby tak ustroić się w róże
i wejść na ogromny stos
drzewa,
i pokazać: jak śpiewa
człowiek, co w różach na czole
umiera?

Że to tak losy szczęściem gardzą,
że tak nie sypią szczęściem w oczy,
tylko tak zaraz błyski gasną,
ledwo się w oczach świt roztoczy?

Muszę panu się pożalić, w serduszku nie napalone, jak kto weźmie mnie za żonę, będzie sobie ciepło chwalić; muszę panu się pożalić: choć zimno, można się sparzyć.

Pięknieję w tej samotności.

No, tylko my jesteśmy
tacy przyjaciele, co się nie lubią.

Musimy coś zrobić, co by od nas zależało, zważywszy, że dzieje się tak dużo, co nie zależy od nikogo.

Nad przepaścią stoję i nie znam, gdzie drogi moje.

Granie miłe, spanie miłe,
życie było zbyt zawiłe,
miło snami uciec z życia,
sen, muzyka, granie, bajka, -
zakupiłbym sobie grajka, -
spać, bo życie zbyt zawiłe,
trzaby mieć ogromną siłę,
siłę jakąś tajemniczą,
żeby być czemś na tej wadze,
gdzie się wszystko niańczy w bladze, -
...

MASKA 3:
Wiem, iż w tobie nienawiść jest.

KONRAD:
Nie mów ze współczuciem. Jestem z mojej nienawiści dumny.

Smutek to Piękno

Tę ziemię ukochałem szałem i w żądzy palącej posiadłem ciałem! Jestem w każdym człowieku, żyję w każdym sercu.

Cy kaci?!
To któż moich groszy złodzij,
czy Żyd jucha, cy dobrodzij!?

tak by het gdzieś gnało, gnało,
tak by się nam serce śmiało
do ogromnych, wielkich rzeczy,
a tu pospolitość skrzeczy,
a tu pospolitość tłoczy,
włazi w usta, uszy, oczy;