Cytaty pisarzy fantasy

Mur jest tylko tak silny, jak broniący go ludzie.

Wystarczy mi połowa głowy, żeby zmierzyć się z tobą. - Tyrion Lannister.

Ci zwyczajni człecy mogą stać się groźni, kiedy w ich głowach zrodzi się myśl o wyrzynaniu lordów i bohaterów.

Skoro życie okazało się bezwartościowe, czym jest śmierć?

Miałem już wystarczająco wiele snów jak na jedno małe życie. W dodatku śniłem o takich głupotach. O miłości, sprawiedliwości, przyjaźni, chwale. I o tym, że będę wysoki. - Tyrion Lannister.

Ojcobójstwo mi nie wystarczyło, potrzebowałem jeszcze pizdy i wina, by zakończyć swój upadek. - Tyrion Lannister.

- A może pragnę tylko, byś zapłacił za swe zbrodnie? Zabójca krewnych jest przeklęty w oczach bogów i ludzi.
- Bogowie są ślepi. A ludzie widzą tylko tylko to, co chcą zobaczyć.

Twarde pięści i brak poczucia humoru to niedobre małżeństwo.

Niektórzy sojusznicy są groźniejsi od wrogów.

(...) znałam kilkunastu westeroskich rycerzy i z tysiąc poszukiwaczy przygód podobnego rodzaju, ale żaden z nich nie był tak czysty, jak próbujesz mi wmówić. Ludzie to bestie, brutalne i samolubne. Nawet pod najszlachetniejszymi słowami zawsze ukrywają mroczniejsze motywy.

Wszystkie karły mogą być bękartami, lecz nie wszystkie bękarty muszą być karłami.

W życiu wygrywają potwory.

Niewinność i doświadczenie tworzą razem idealne małżeństwo.

Opisywała to jako coś łatwego i prostego. Nie muszą wiedzieć, jak bardzo trudne było to w rzeczywistości i jak wiele ją kosztowało. Tego Melisandre nauczyła się na długo przed podróżą do Asshai - im łatwiejsze wydają się czary, tym bardziej ludzie boją się tego, kto je rzuca.

[...] prawo musi być z żelaza, nie z puddingu [...].

To było u zarania dni, gdy nasze słońce wschodziło. Teraz już zachodzi. To jest nasz długi zmierzch. Olbrzymy też już prawie wymarły, ci, którzy byli kiedyś naszymi braćmi i prześladowcami. Wielkie lwy z zachodnich wzgórz wytępiono, jednorożców prawie już nie ma, a mamutów zostało kilkaset. Wilkory przetrwają nas wszystkich, ale ich czas również nadejdzie. W świecie, którzy tworzą ludzie, nie ma miejsca dla nich ani dla nas.

Dajcie mi mądrość, bym wiedział, co trzeba uczynić, i odwagę, bym się przed tym nie cofnął.

Moja wieża zbudowana jest z małych, czarnoszarych cegieł związanych zaprawą z błyszczącej, czarnej substancji, która dziwnie przypomina mi obsydian, choć na pewno nie może nim być. Stoi ona nad odnogą Długiego Morza. (…) Czarnoszare cegiełki – dziwnie małe, każda mniejsza niż jedna czwarta normalnej cegły – są bardzo stare, zniszczone, mają nierówną powierzchnię i pękają mi pod nogami. (…) Kiedy wieje wiatr ze wschodu, wieża wyrzuca do góry pióropusz popiołu.

- Nienawidzisz jej?
- Prawie tak bardzo, jak ją kocham.

Nie miało jednak sensu rozmyślać o przegranych bitwach i drogach, których nie wybrano. To była przywara znudzonych życiem starców.