[Oleńka do Kmicica] Waćpan przy niej stajesz [Ojczyźnie], a czynisz to, co i nieprzyjaciel, bo ją depcesz, bo ludzi w niej katujesz, bo na prawa boskie i ludzkie nie dbasz. Nie! Choćby mi się i serce rozdarło, nie chcę cię mieć takiego, nie chcę!...

Poczuwam się do moralnej odpowiedzialności za wszystko zło, co się działo w tym okresie w mojej ojczyźnie, Polsce Ludowej, od czasu, kiedy zostałem porucznikiem i gdy byłem generałem armii i prezydentem.

(...) wiedziałem, że muszę zrobić z siebie kulturystę, ponieważ widz zna z lektury tę wspaniałą postać i marzy o tym, żeby prezentowała się jak najlepiej. Musiałem zadbać o wspaniale muskuły, dobrze jeździć konno, nauczyć się fechtunku.

Nie stajesz się gwiazdą, rodzisz się gwiazdą. Gwiazda rodzi się z tym czymś specjalnym, niedefiniowalnym. Szczerze mówiąc, nie wiem czy naprawdę jestem wielką gwiazdą, i tak naprawdę nie jest to najważniejsze dla mnie.

Są tematy trudne i pan prezydent Macron powiedział, że są tematy trudne, ale – co mnie bardzo ucieszyło, bo przecież ja też mam świadomość, że są tematy trudne – jak to powiedział kiedyś poeta: „są w ojczyźnie rachunki krzywd” [śmiech]…

A jeśli komu droga otwarta do nieba,
Tym co służą Ojczyźnie.

Nie dałoby się wygrać tych wyborów bez tego co stało się w Polsce na przełomie tych sześciu miesięcy i tego, że Polacy chcieli, aby prezydent sprawił, że to oni są gospodarzami w swojej ojczyźnie. Myślę, że bez tego obywatelskiego zrywu to by się nie udało.