Ktoś musi spac, więc my czuwamy,
I przyczajeni pośród chmur,
Na obcym niebie załatwiamy,
Prastary nasz rasowy spór.

A kiedy Niemiec się zapali,
Aby rozjaśnic sobą mgły,
Ryby radują się w Kanale,
Bo martw Niemiec nie jest zły.

Uhu...Uhu....Uhu... wołają tak,
Po nocach Lwowscy Puchacze,
Uhu...Uhu...Uhu... lecą na szlak.

Czesław był jedyny, niepowtarzalny, nadzwyczajny. Wyrastał na wielkiego artystę w środowisku lekceważonym i – nie zawaham się powiedzieć – pogardzanym, czyli pośród tzw. bigbitowców.

Pośród nieprawidłowych warunków będących na porządku dziennym we współczesnym społeczeństwie przemysłowym są: nadmierne zagęszczenie, odizolowanie człowieka od przyrody, zbyt gwałtowne zmiany społeczne i załamanie się naturalnie funkcjonujących drobnych wspólnot takich jak wielopokoleniowe rodziny, wioski czy plemiona.

W tej stronie, wysoko nad sterczącym szczytem górskim biała gwiazda wyjrzała właśnie spośród rozdartych chmur. Gdy ją tak ujrzał zagubiony w przeklętym wrogim kraju, wzruszyło go jej piękno, a nadzieja wstąpiła znów w jego serce. Jak chłodny, jasny promień olśniła go bowiem nagle myśl, że bądź co bądź Cień jest czymś małym i przemijającym; istnieje światło i piękno, którego nigdy nie dosięgnie.

Przeciwko dialogowi jest zaplanowane taktyczne kłamstwo, które nadużywa człowieka, używa fałszywych form propagandowych, rozjątrza agresywność. Dialog staje się bezowocny, kiedy strony kierują się ideologiami, które są przeciwne godności ludzkiej, które w walce widzą główny motor historii, w sile źródło prawa, a w podziale na przyjaciół i nieprzyjaciół ABC polityki. Dialog nie jest chwytem taktycznym, ale szczerym wysiłkiem, by dać odpowiedź i doprowadzić do zgody pośród strapienia, bólu i zmęczenia tak wielu ludzi spragnionych pokoju.