Twierdza

Miłość musi znaleźć przedmiot miłości.

Z drugim człowiekiem musisz spotkać się nie powierzchownie, ale w najgłębszych warstwach jego duszy, serca i umysłu. Jeśli będziecie się szukać poprzez najprymitywniejsze odruchy, dojdzie tylko do niepotrzebnego rozlewu krwi.

Jakże się mylą niewierni, ci co się z nas śmieją i którym z daje się, że dążą do bogactw materialnych, których przecież nie ma.

Ci, co dokonawszy podboju, prowadzą teraz życie osiadłe, są już martwi.

Tylko śmierć jest doskonała.

Człowiek nieuczony (...) Nie dojdzie istoty prawdy, jeśli będzie trzymał i obracał w dłoni księgę Proroka, jeśli zaprzątnie go zarys liter i złoto ozdób. Bo istotą nie jest przedmiot próżny treści, ale mądrość Boża. Tak jak istotą świecy nie jest wosk, choć on zostawia ślady, ale jej światło.

Gdyż kobieta, dla której jesteś gotowy zabijać, jest czymś więcej niż tylko ciałem, jest jakąś twoją osobistą ojczyzną, poza którą czujesz się wygnańcem pozbawionym wszelkiego znaczenia. Gdyż nagle okazuje się, ze imbryk, w którym parzy się wieczorem herbata, gotów z jej powodu stracić także wszelki sens

Kto przede wszystkim kocha miłość nadchodzącą, nie pozna, czym jest spotkanie.

Zbudować pokój to zbudować szopę tak wielką, żeby mogło w niej sypiać całe stado. Pałac tak wielki, żeby się w nim spotkali wszyscy ludzie i żeby pomieścili w nim cały swój dobytek.

Człowiek chciał posiadać. I posiada. Czy jest teraz szczęśliwy?

Bo człowiek to z pewnością umiejętność kochania, ale i umiejętność cierpienia zarazem.

Żeby człowiek był szczęśliwy, musi najpierw istnieć człowiek.

Potrzebna mi jest droga, nie mur.

Twierdzo, zbuduję cię w sercu człowieka.

Niewielu jest nas czuwających nad ludźmi, którzy od gwiazd czekają odpowiedzi. Niewielu jest nas i stoimy wyprostowani, bo wybraliśmy Boga. Na nas spoczywa ciężar całego miasta, a jest nas niewielu pośród tego osiadłego plemienia i biczuje nas lodowaty wiatr, który spada z gwiazd, jak zimny płaszcz.
(...) ciężka jest ta noc, która nadchodzi. Bo ci, co śpią, nie wiedzą, że życie jest przemianą i trzaskaniem wewnątrz cedrowego pnia, bolesną metamorfozą. Jest nas niewielu, którzy za nich niesiemy brzemię, stoimy na granicach, paleni dotykiem zła, i wiosłujemy powoli w stronę wstającego świtu; czekamy jak majtkowie wypatrujący ze szczytu masztów odpowiedzi na ich pytania, i czekamy wciąż powrotu oblubieńca...I dopiero wtedy dojrzałem granicę dzielącą niepokój i żarliwość. Bo niepokój często towarzyszy żarliwości. Są to odczucia przestrzeni i bezkresu.
A zatem, mówiłem sobie, czuwają ze mną tylko niespokojni i żarliwi. Inni niech wypoczywają. Ci, którzy trudzili się za dnia i którzy nie mają w sobie powołania, aby być przednią strażą.

Nie chcę pomylić celu ze środkiem, schodów ze świątynią.

Kiedy osądzasz moje dzieło, chcę żebyś mówił o nim, nie przenosząc osądu na moją osobę.

Nakazuję też, aby każdy dom miał takie serce bijące, tak aby można było zbliżać się lub oddalać od jakiegoś punktu, aby można było wychodzić i wracać. W przeciwnym razie człowiek jest nigdzie. A nie na tym polega wolność, aby nie być wcale.

Człowiek przede wszystkim dąży do tego, aby być intensywniej sobą

Życie jest dla niego zamglonym widowiskiem. Ale czym jest widowisko? Niepożywnym pokarmem. Żyć można tylko tym, co się przetwarza. Nie daje życia to, co jest złożone w człowieku jak w magazynie.