Aby zrozumieć rozwój, sukcesy i niebezpieczeństwa ruchu bolszewicko-komunistycznego, należy go rozumieć jako świecką religię społeczną i polityczną.
/Komunizm/ domaga się absolutnej dominacji nad każdą sferą życia — zarówno duchową, jak i świecką. Reżim sowiecki nie uważa się za jeden z wielu możliwych reżimów, ale za reżim oparty na określonej doktrynie, która odpowiada niezbędnemu rozwojowi społeczeństwa.
Bolszewizm zawsze podkreślał, że jego podstawowa doktryna, tak zwany materializm dialektyczny, który został przedstawiony w swojej oficjalnej, ostatecznej, obowiązującej formie przez samego Stalina, jest jedyną prawdą o wszechświecie, ludziach, historii i społeczeństwie, i jako jedyny rozumie ich rozwój.
Bolszewicy uważają wszystkie inne doktryny i poglądy za błędy i herezje, które należy odrzucić i zwalczać, za przejawy przestarzałego porządku społecznego, który broni egoistycznej dominacji jednej klasy, za źródła uprzedzeń w opozycji do obiektywnej wiedzy naukowej.
Wszystkie podstawowe doktryny bolszewickie zaczerpnięto z dzieł Karola Marksa i Fryderyka Engelsa. Bolszewizm twierdzi, że tylko on przedstawia właściwą interpretację i kontynuację marksizmu, klucz do właściwego zrozumienia wszechświata i historii.
Lenin zawsze wierzył, że jest lojalnym ortodoksyjnym rewolucjonistą marksistą [...] Uważał wszystkich swoich socjalistycznych przeciwników za zdrajców i fałszerzów prawdy; prawda została udostępniona jedynie przez dwóch wielkich mistrzów, Marksa i Engelsa.
W przeciwieństwie do umiarkowanych socjalistów, których atakują jako oportunistów i zdrajców, ponieważ akceptują pokojowy, stopniowy rozwój społeczeństwa, bolszewicy podkreślają konieczność przemocy. Twierdzą, że siła i przemoc były używane we wszystkich okresach historii do ustanawiania nowych porządków społecznych i dlatego jest niezbędna do przyspieszenia powstawania społeczeństw socjalistycznych i komunistycznych. W dyktaturze proletariatu siła i przemoc są używane nie z osobistych, subiektywnych powodów, ale w celu ułatwienia obiektywnych procesów społecznych.
Akceptacja masowego terroryzmu jako nieuniknionej broni wyjaśnia, dlaczego stalinowska konstytucja z 1936 r., ze swoim systemem gwarancji praw jednostki, nie zapobiegła pozornie cynicznemu lekceważeniu tych praw, ilekroć kierownictwo partii decydowało, że musi je zastąpić.
Dla swoich wyznawców partia komunistyczna wydaje się być instrumentem nieuniknionego rozwoju społecznego, podczas gdy krytyczni outsiderzy postrzegają ją jako grupę bezwzględnych aktywistów, cynicznie uzasadniających swoje czyny „nieomylną” doktryną społeczną.
