Z pomnika, wzniesionego za najeźdzcy zgodą, Mickiewicz zamyślony patrzał na Warszawę. Ujrzał łunę nad miastem i więzienne kraty, Okrucieństwa nie znane ludzkiej wyobraźni I slyszał, kiedy cichły moskiewskie armaty, Ażeby swym milczeniem dopomóc tej kaźni.
