Cytaty pisarzy

- Wołałeś mnie, królu. Jestem. Co mój król rozkaże?
- Abyś się dłużej nie błąkał w ciemnościach. Zbudź się, Faramirze! - odparł Aragorn. - Jesteś zmęczony. Odpocznij, posil się i bądź gotów, gdy po ciebie wrócę.

- Żegnaj, księżniczko Rohanu. Piję za pomyślność twego rodu, twoją i całego plemienia. Powtórz swojemu bratu te słowa: na drugim brzegu ciemności może spotkamy się znowu!

- Jestem pewien, że daliście mi najcięższe rzeczy - poskarżył się Frodo. - Współczuję ślimakom i innym stworzeniom, które dźwigają domy na własnych plecach.

Widzieli Światło na Zachodzie - mawiał - więc w końcu Ciemność musi umknąć przed blaskiem bijącym z ich twarzy.

Niebezpiecznie wychodzić za własny próg, mój Frodo – powiadał nieraz. – Trafisz na gościniec i jeśli nie powstrzymasz swoich nóg, ani się spostrzeżesz, kiedy cię poniosą.

Nad stawem przy młynie rosła wierzba płacząca i nauczyłem się na nią wspinać. (…) Pewnego dnia została ścięta. Nic z nią nie zrobili — pień leżał po prostu na ziemi. Nigdy tego nie zapomniałem.

- Gdzież to bywałeś, jeśli wolno wiedzieć? - spytał Thorin Gandalfa, gdy jechali obok siebie.
- Przepatrywałem drogę przed nami - odparł czarodziej.
- A co cię sprowadziło z powrotem w najodpowiedniejszej chwili?
- Spojrzałem w porę na drogę za sobą - odpowiedział Gandalf.

Wielu żywych zasługuje na śmierć. I wielu ginących zasługuje na dalsze życie. Czy potrafisz im je zwrócić? Więc nie szafuj tak wyrokami śmierci, albowiem nawet najmędrsi nie potrafią dojrzeć wszystkich konsekwencji.

"Nieprzyjaciel bowiem wzrasta w siły, a my wciąż słabniemy. Naród nasz przezywa zmierzch, jesień, po której już nie rozkwitnie wiosna" – mówi Faramir. – "Ludzie [...] w większości popadli w zepsucie i szaleństwa. Wielu rozmiłowało się w ciemnościach i czarnej magii. [...] nawet sam Gondor także ściągnął na siebie upadek, gnuśniejąc po trosze i łudząc się, że Nieprzyjaciel śpi, podczas gdy on był wprawdzie przepędzony z tych stron, ale nie zmiażdżony".

Tylko słaby duch łakoci potrzebuje, by urosnąć w siłę.

Moje imię wzrastało przez całe życie, a ja żyję już bardzo, baardzo długo, dlatego też moje imię jest jak jedna opowieść.

To samobójstwo! Nikłe szanse powodzenia! Na co czekamy?

Bo wspomnienie nie nasyci serca ~Gimli.

Kiedy nadejdzie sroga zima i kres położy mym marzeniom,
Gdy żadne pasje i wysiłki nie będą mogły sprostać cieniom,
Zacznę wyglądać tęsknie ciebie i znowu zobaczę cię rada,
Abyśmy wspólną poszli drogą, gdyż źle się przyszłość zapowiada.

Wszystko się zmieniło, lecz gdzieniegdzie zachowała się prawda.

- Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. A wszystko dobre, co się dobrze kończy.

(...) Białe Góry zabłysły błękitem i purpurą, wystrzelając w niebo ostrymi szczytami, na których olśniewająca biel wiecznych śniegów zabarwiła się teraz rumieńcem jutrzenki.

Często tak bywa, Samie, gdy jakiś skarb znajdzie się w niebezpieczeństwie: ktoś musi się go wyrzec, utracić, by inni mogli go zachować.

Dla chrześcijanina nie ma ucieczki. Małżeństwo może pomóc uświęcić i ukierunkować na właściwy obiekt jego pragnienia seksualne; jego łaska może mu pomóc w zmaganiach, lecz zmagania pozostają [...] Żaden mężczyzna, choćby najszczerzej kochał swoją narzeczoną i pannę młodą w młodości, nie jest jej wierny jako żonie myślą lub ciałem bez świadomego udziału woli, bez samozaparcia.

Odtąd nie tylko dzień będzie się darzyć miłością, ale także noc, wolna wreszcie od zmór i trwogi, błogosławiona będzie i piękna!