Hegemonia albo przetrwanie cytaty

W ostatnich lata tysiąclecia byliśmy świadkami pokazu żywiołowego samouwielbienia, które mogło nawet przewyższyć jego niezbyt chwalebnych poprzedników, z pełnym podziwu uznaniem dla „idealistycznego nowego świata nastawionego na położenie kresu nieludzkości”, poświęconego „zasadom i wartościom” pierwszy raz w historii. Nastała era oświecenia i życzliwości, w której cywilizowane narody, na czele ze Stanami Zjednoczonymi, wówczas „u szczytu swej chwały”, działały z „altruizmu” i „moralnego zapału” w pogoni za wzniosłymi ideałami.

Ci, którzy chcą wypełniać swoje obowiązki z autentycznym zaangażowaniem na rzecz demokracji i wolności – a nawet w imię godnego trwania – powinni rozpoznać przeszkody, które stoją na ich drodze. W Stanach pełnych przemocy /chodzi o stany w USA/ nie są one ukryte. W bardziej demokratycznych społeczeństwach bariery są bardziej subtelne. Chociaż metody znacznie różnią się między bardziej brutalnymi społeczeństwami a tymi bardziej wolnymi, cele są pod wieloma względami podobne: zapewnić, że „wielka bestia”, jak nazwał ludzi Alexander Hamilton, nie przekroczy ustalonych granic.

Przejdźmy teraz do najbardziej elementarnej zasady teorii wojny usprawiedliwionej, czyli do uniwersalności. Ci, którzy nie mogą zaakceptować tej zasady, powinni mieć na tyle przyzwoitości, by milczeć na temat dobra i zła lub usprawiedliwionej wojny. Jeśli uda nam się wznieść na ten poziom, pojawią się oczywiste pytania: na przykład, czy Kuba i Nikaragua miały prawo zdetonować bomby w Waszyngtonie, Nowym Jorku i Miami w samoobronie przed trwającym atakiem terrorystycznym?

Truman był oburzony nieposłuszeństwem Indii. Jego reakcja, nie mniej elegancka niż obecne reakcje na niesubordynację „starej” Europy i Turcji, była taka, że Indie niechybnie „skonsultowały się z Wujkiem Józkiem i Mysim Łajnem [Mousie Dung], Chin”. Biały dostał tu imię, a nie wulgarny epitet. W części mógł to być zwykły rasizm, a być może dlatego, że Truman autentycznie lubił i podziwiał „starego Józka”, przypominającego mu szefa z Missouri, który pomógł mu stawiać pierwsze kroki w polityce. Pod koniec lat czterdziestych Truman uważał, że „stary Józek” to „przyzwoity gość”, ale jest „więźniem Politbiura” i „nie może robić tego, co chce”. Natomiast Mysie Łajno to podły żółtek.

Kraje Europy Wschodniej to „prawdziwi modernizatorzy Europy”, wyjaśnił komentator polityczny David Ignatius. „Mogą rozsadzić biurokrację i kulturę państwa opiekuńczego, która nadal krępuje znaczną część Europy”, i „pozwolić, by wolny rynek działał tak jak powinien” – to znaczy tak jak w Stanach Zjednoczonych, gdzie gospodarka opiera się w dużej mierze na sektorze państwowym, a obecnie rządząca ekipa pobiła powojenne rekordy protekcjonizmu w czasie swojego pierwszego okresu urzędowania.