Cytaty Anglików

Najdziwniejszymi sposobami zbrodnia zawsze na jaw wychodzi. (Faramir).

Nie gardź jednak legendami, dziedzictwem odległych wieków, często bowiem się zdarza, iż stare niańki przechowują w pamięci wiadomości, które niegdyś największym nawet Mędrcom oddały usługi. (Celeborn).

Nikomu jeszcze nie zwierzyłem się ze swoich obaw, świadom ryzyka, jakie wiąże się z szeptaniem słów nie w porę i w niewłaściwe ucho. (…) zdrada zawsze była (…) największym wrogiem. (Gandalf)

O łajdaki, włóczykije, powsinogi kudłate! Ładnie nas urządziliście! Z drugiego końca świata gnamy przez bagna i puszcze, przez bitwy i śmierć na wasz ratunek. A wy tu sobie ucztujecie i leżycie brzuchami do góry, a na domiar wszystkiego ćmicie fajki! Fajki! Skąd wytrzasnęliście fajkowe ziele, nicponie? Tam do licha! Tak mnie na przemian złość i radość rozpiera, że cud będzie, jeżeli nie pęknę.

Jeśli to jest schronienie, to jedną ścianę bez dachu trzeba będzie od dzisiaj nazywać domem.

Cokolwiek się zdarzy, wielkich czynów nic nie umniejszy.

Zaroiło się wokół nas od umysłów skrojonych na wzór orków: pełnych nienawiści i pogardy, natrętnie skandujących swe wściekłe frazy, a tak długo pozostających poza zasięgiem dobra, iż jedynym sposobem ożywienia słów jest dla nich krzyk, rozkaz i przekleństwo.

Nadchodzi wiosna, wiosna znikomych nadziei

Odwagę można znaleźć w najmniej spodziewanych miejscach. (Gildor).

- A teraz dajże mi w spokoju przełknąć bodaj kęs. Nie mam ochoty odpowiadać na całą litanię pytań podczas śniadania. Chciałbym pomyśleć.
- Wielkie nieba! - krzyknął Pippin. - Przy śniadaniu?

Na wojnie nie obejdzie się bez wielkiego ryzyka.

- Czy wielkie opowieści nigdy się nie kończą?
- Nie, same opowieści nie mają końca (...) Tylko kolejne postacie pojawiają się w nich i znikają, kiedy odegrają już swoją rolę.

Nie, nie straciłem jeszcze nadziei. Gandalf runął w przepaść, lecz powrócił i jest z nami. Ostoimy się, choćby tylko na jednej nodze, a w najgorszym razie przetrwamy na klęczkach

Człowiek wiernego serca nieraz miewa krnąbrny język. (Theoden).

Lubił gości, lubił jednak znać osoby przychodzące do jego domu i wolał też zapraszać je z własnej chęci.

Teraz dopiero mogli się poddać rozpaczy i płakali wszyscy długo: jedni wyprostowani i milczący, inni przypadłszy twarzą do ziemi. Dum...Dum...Bębny ucichły.

- (...) Zasługuje na śmierć.
- Zasługuje. Z pewnością zasługuje. Wielu z pośród żyjących zasługuje na śmierć. A niejeden z tych, którzy umierają, zasługuje na życie. Czy możesz ich nim obdarzyć? Nie bądź więc tak pochopny w ferowaniu wyroków śmierci.

Podwójnym błogosławieństwem jest pomoc, gdy zjawia się nieoczekiwana.

Rada to niebezpieczny podarunek, nawet między Mędrcami, a każda może poniewczasie okazać się zła.

Przyszedł wreszcie, przyszedł dzień
Król wstępuje w groty cień.
Gad ubroczył krwią jej progi,
Tak wyginą wszystkie wrogi.

Długa lanca, ostry miecz,
Brama twarda, choć w nią siecz!
Złota śmiałe szuka serce,
Kres krasnali poniewierce.

Działa krasnoludów czar.
W ciszę mroków dźwięk się wdarł,
Tam gdzie mrok pod skałą władnie
I gdzie dziwy drzemią na dnie.

Już krasnale niżą wraz
Na drut srebrny błyski gwiazd,
A ze złotych drutów zgodnie
Dobywają harf melodię.

Górski tron już wolny znów!
Ludu, słuchaj naszych słów!
Rzucaj góry i doliny,
Bo królowi trza drużyny.

Zew nasz dudni niby młot,
Wróćcie do swych starych grot.
Król u bram już czeka oto-
W rękach skarby ma i złoto.

Przyszedł bowiem wreszcie dzień,
Że król wstąpił w groty cień.
Straszny Gad krwią zbroczył progi-
I tak zginą wszystkie wrogi.