Wysyłajcie więc do nas oratorzy, Swych mściwych synów, Miejsca im dosyć na polach Rosji, Pośród grobów tak znajomych.
Jest nad zatoką dąb zielony, Na dębie złoty łańcuch lśni; I całe noce, całe dni Wędruje po nim kot uczony; Zwróci się w prawo - śpiewa pieśni, A w lewo - bajki opowiada. Tam dziwy są: jest upiór leśny, Siedzi wśród drzew rusałka blada; Tam zwierz, widziany tylko z rzadka, Wyciska ślady ciężkim krokiem; Na kurzych nóżkach stoi chatka, Co nie ma wcale drzwi ni okien; Tam las i jar są pełne widm, A kiedy przypływ fal uderzy O piach nadbrzeżnych pustych wydm, Trzydziestu zjawia się rycerzy, Z wód wyłaniają się na piasku, A z nimi wraz ich morski piastun; Królewicz tam przechodzi obok I potężnego cara mami; Tam w oczach ludu, prując obłok, Ponad lasami i morzami Czarownik niesie bohatera; W lochu królewna obumiera, A bury wilk jej wiernie służy; Tam z Babą Jagą moździerz duży Samochcąc w drogę się wybiera; Tam Kościej złotem swym się krztusi; Tam ruski duch - tam zapach Rusi! I ja tam byłem, piłem miód, Tam zobaczyłem dąb zielony; Siedziałem pod nim; kot uczony Swe bajki prawił tak jak wprzód.
