Ach, czuje duch mój: nic nie zdoła nas Ukoić śród utrapień tego świata, Nic, nic...sumienie chyba tylko jedno - Tak, ono, czyste, odniesie zwycięstwo Nad ludzką złością, nad potwarzą czarną. Lecz jeśli na nim choćby jedna plamka, Choć jedna plamka znajdzie się przypadkiem, O, wówczas biada: mór, zarazy tchnienie Duszę przepali, w serce wsączy jad, Jak młotkiem puka w uszy wyrzutami I wszystko mierzi, w głowie aż się mąci I krwawe widma migotają w oczach. I uciec radbym...dokądże?...Okropność! Tak, nędzny, kto sumienie ma nieczyste.
Dwie uporczywe myśli nie mogą współistnieć w świecie duchowym, tak samo jak dwa ciała nie mogą w świecie fizycznym znajdować się w tym samym miejscu.
