Uwielbiam kino, ale jako widz. Praca na planie filmowym nigdy mi nie odpowiadała. Nie można wziąć odpowiedzialności za to, co się robi. Nawet jeśli się dobrze zagra, kiedy się człowiekowi wydaje, że dał z siebie wszystko, to są jeszcze inni - reżyser, montażyści. Czasami się napracujesz, a film jest do kitu.
Z kabaretem nie miałem początkowo nic wspólnego. Ale zadzwonił do mnie Edward Dudek Dziewoński i zapytał, czy bym się nie zgodził u niego zagrać. Nie zgodziłem się oczywiście. Uważałem, że się na tym nie znam, estrada to była dla mnie terra incognita. Dudek nie odpuszczał, dowiedziała się o tym moja żona, Hania Zembrzuska, i namówiła mnie, żebym spróbował. To spróbowałem.
Nigdy nie było mnie łatwo rozbawić. Zawsze najbardziej cieszyły mnie niespodziewane, zaskakujące sytuacje.
