O zmierzchu szept w wiklinach tajemniczy kusi Dziewczynę, co te strony niespokojnie mija, Bo z słodkiego zachwytu, co ją w gardle dusi, Wzdryga się, jakby śliska musnęła ją żmija, Ale w wodzie zastygło przedwieczorne złoto, A ponad wodą ptaki i zapachy letnie, O! Jakże ci się oprzeć, szumiąca tęsknoto, Kiedy trzciny tak grają, jak pogańskie fletnie?
