Wieszcz wskrzesił serce narodu, mdlejące W marnych wysiłkach śmiertelnej rozpaczy. On dla rozbitów, dla nędznych tułaczy, Był — Jako ziemia i słońce.
Ty przed ludem swym idziesz, jako słup przewodni, Co w dzień świecił mgły srebrem, w noc złotem pochodni, I jesteś jako żuraw, co w błękity, przodem, Przed długim, jako sztandar, leci korowodem…
