Wieczór spojrzenia maluje sepią, Szczęście przybliża się mimo woli, Święci niebiescy nam garnki lepią I od przybytku aż głowa boli.
Powiem tylko: „To jest nasze popołudnie”. Ona tuląc się odpowie: „Ach, jak cudnie!” Oto słowa takie proste, nie zawiłe, Sam je sobie właśnie dzisiaj wymyśliłem.
