Hrabia Monte Christo

Wesele dla serc, które długo i mocno cierpiały jest jak rosa niebiańska, która spada na ziemię przepaloną słońcem

O, znam tylko dwa uczucia, przy których tracimy apetyt: zgryzotę [...] i miłość.

Czymże śmierć jest dla mnie? Trochę większym spokojem, trochę głębszą ciszą. Nie, nie żałuję istnienia, ale ruiny moich projektów, tak wolno i pracowicie obmyślonych.

Odznaczasz się pan, jak mi się zdaje, jedną z nader rzadkich cnót, nieomylnością; ale ten, kto potrafi przyznać się do swoich błędów, nie jest moim zdaniem uboższy

Przeszłość jest niby krajobraz – zaciera się, w miarę jak się oddalamy.

[...] zła najczęściej nie da się naprawić; możemy je tylko pomścić.

Niektóre cnoty doprowadzone do przesady są zbrodnią.

Każdy ma swoją namiętność, co zżera mu serce, niby robak miąższ owocu

Póki Bóg nie raczy odsłonić przyszłości ludzkiej, cała ludzka mądrość będzie się mieścić w tych paru słowach: Czekać i nie tracić nadziei!

Człowiek w pysze swojej wyobraża sobie, że jest nieszczęśliwszy od bliźniego, na którego również spadł cios

Nienawiść zaślepia, gniew ogłusza, a ten kto pragnie zaspokoić żądzę zemsty, może przypadkiem napić się goryczy.

Serca, które zapłonęły wśród przeszkód, giną w cichej przestrzeni.

Doktorze każdy człowiek zrodzony z niewiasty istnieje po to, aby żyć i umrzeć.

Każdy nieszczęśnik, choć winien zacząć od modlitwy, pokłada nadzieję w Bogu dopiero wtedy, gdy straci wiarę w siebie i w ludzi.

Cierpienia natury moralnej są jak rany, które się zasklepiają, ale nie goją; zawsze bolesne, gotowe krwawić za lada dotknięciem, pozostają w sercu nie zabliźnione

[...] albowiem niepewność jest najstraszliwszą ze wszystkich tortur.

Czekaj i nie trać nadziei.

[...] na każdą boleść istnieją dwa lekarstwa - czas i milczenie.

(...) na tym świecie nie istnieje ani szczęście, ani nieszczęście- porównujemy tylko stan obecny z tym, w jakim byliśmy. Tylko ten, kto doznał najokropniejszych niepowodzeń, zdoła odczuć najwyższe szczęście. Kto chciał umrzeć, Maksymilianie, wie, jakim skarbem jest życie.

Zmarli przyjaciele nie spoczywają w ziemi, ale żyją w naszych sercach; tak Bóg chciał, abyśmy nigdy nie byli sami.