William Shakespeare (Szekspir)

To jakby pająk moczył się w pucharze wina: ktoś pije, lecz jad mu nie szkodzi, bo świadomości nic w nim nie zatruło; lecz pokaż mu tę ohydną domieszkę, powiedz, co wypił - konwulsje wymiotów rwą mu natychmiast gardło i wnętrzności.

Przed tym, co urosło lepiej umknąć, niż pytać, jak do wzrostu doszło.

Ile starań, żeby najczystszy zamiar zbrukać podejrzeniem!

Gdyby wszyscy mężowie płochych żon mieli wpaść w rozpacz, musiałaby się powiesić dziesiąta część populacji globu.

Największa jego zaleta to pijaństwo, ponieważ upiwszy się jak świnia, przynajmniej nie robi nikomu krzywdy, jeśli nie liczyć pościeli.

W starej szacie wygodniej chodzi niż w nowym szkarłacie.

Im gorsza gorycz, tym słodycze słodsze.

Kochającemu - przeszkody są tylko bodźcem do coraz to żarliwszych marzeń.

Ta tylko noc nęka, po której nigdy nie ma wzejść jutrzenka.

Czas wyda na jaw, co kryje obłuda:
Kto zły, ten nigdy długo cnót nie uda.

We wszystkim pośpieszni, umiemy cenić przeżyte z kimś chwile, dopiero, gdy go widzimy w mogile.

Sztuka medyczna jest ponoć bezsilna, kiedy natura w wędrówce ku śmierci dotrze do punktu, skąd nie ma powrotu.

W miłości matki nie ma nic skrytego.

W dwie rzeczy - wiem to z doświadczenia - jest mąż wyposażony; w obrączkę - z woli przeznaczenia, i rogi - z woli żony.

Język mu się w winie utopił. A ja się nawet w morzu nie utopiłem!

Gdyby rozrzutnika głowa mogła mieć oczy z tyłu! Sam by wtedy dostrzegł za sobą widmo przyszłej biedy.

Portrety to poniekąd ludzie prawdziwsi; bo gdy naturę człowieka wypaczy podłość, łatwo ją przesłonić pozorem zacnej, godnej fizjonomii - w namalowanej zaś postaci nie ma sprzeczności: jest tym na kogo wygląda.

[akt I, scena I].

Chciwość wrasta korzeniami głębiej niż mijająca z wiekiem pożądliwość.

[akt IV, scena III].

W ludzkiej naturze nieposkromiony temperament bywa tym, czym tyrania w państwie.

[akt IV, scena III].

O, niewidzialny duchu czający się w butelce wina - jeśli nie masz imienia nazwę cię demonem!

[akt II, scena III].