Cytaty i aforyzmy ❤ Ulubione (0) Kategorie Autorzy Profesje Narodowości Najlepsze Cytaty losowe Szukaj

Tadeusz Mazowiecki cytaty

Tadeusz Mazowiecki (ur. poniedziałek, 18 kwietnia 1927; zm. poniedziałek, 28 października 2013) przeżył 86 lat, 6 miesięcy i 10 dni

Tadeusz Mazowiecki polski polityk, ostatni premier rządu PRL i jednocześnie pierwszy premier III RP.

Zobacz wypowiedzi innych osób o Tadeuszu Mazowieckim

Powiązane: PRL; Premierzy; Solidarność; Premierzy Polski

Przeszłość odkreślamy grubą linią. Odpowiadać będziemy jedynie za to, co uczyniliśmy, by wydobyć Polskę z obecnego stanu załamania.

Papież, mówiąc do tysięcy, zwraca się jakby do każdego z osobna.

Kanclerz Kohl bardzo często powoływał się na przykład stosunków niemiecko-francuskich. Stawiał je za wzór, ku któremu należy dążyć. Tymczasem uderzyło mnie, że w słynnych dziesięciu punktach sformułowanych po upadku muru berlińskiego, gdy jechał do Moskwy, nie było słowa o sprawach naszych, polsko-niemieckich, i ostatecznym ich uregulowaniu.

[...] dziedzictwo Sierpnia to także zdolność przekraczania sporów i podziałów; umiejętność poszukiwania partnerstwa, wyrzeczenie się myślenia w kategoriach brania odwetu za przeszłość, wyrównywania rachunków krzywd.

Mając na uwadze skuteczność ekonomiczną antyinflacyjnej operacji, rząd zrobi wszystko, co możliwe, by była ona jak najmniej dotkliwa. Nie może jednak obiecać, że będzie całkowicie nieodczuwalna. Odpowiedzialnie takiej oferty nie może złożyć nikt.

"Stół" musi się liczyć z determinacją wielu grup, które się radykalizują, możliwe są nawet groźne i tragiczne w skutkach reakcje społeczeństwa.

Życie duchowe zbiorowości również tworzy historię, a wszelka myśl, równie myśl polityczna, która się z tym faktem nie liczy, skazuje się na realizm krótkiego dystansu.

Z początkiem wiosny koczy się sto dni od 13 grudnia, także nasze sto dni izolacji. Czasem wydaje mi się, że wśród otaczającej zieleni lasu i jeziora chodzę po gruzach, nie gruzach naszych marzeń i dążeń, ale gruzach nam zaproponowanych do życia. Rzeczywistość niekoniecznie jest właśnie taka; jest rzeczywistość gruzów, w których ocala się na nowo sens czegoś głębszego, trwalszego niż gruzy. Ale wiem również, że te sto dni utrwaliły w nas coś bardzo trwałego, co jest i w tych żołnierzach, którzy nas pilinują, i tych wszystkich, którzy tu przyjeżdżają. I że także tu w Jaworzu jest ta trwałość spokoju. Między przeżywaniem klęski a przeżywaniem próby i doświadczenia jest istotna różnica.

Od 13 grudnia jesteśmy w nowej sytuacji. Ten dzień stanowi granicę między Polską nadziei a Polską odwetu i nienawiści.

Święto robotnicze 1 maja obchodzić będziemy w tym roku inaczej niż dotąd. Obchodzić je będziemy wyzwoleni z przymusu obowiązkowych pochodów, sprawdzania list obecności i przemarszu tłumów przed oddzielonymi kordonami trybunami, przymusu sztucznego entuzjazmu sławiącego sukcesy i pokrywającego milczeniem wszystko, co nas trapi.

[...] że ten nowe, od nikogo niezależne i samorządne związki uznają strukturę polityczną tego kraju, czyli kierowniczą rolę PZPR - to była konieczność.

Poczucie odpowiedzialności za kraj nie jest czyimkolwiek przywilejem. Jest trudnym obowiązkiem i tych, którzy kierują krajem, i każdego obywatela. Stanowi niejako naturalny atrybut "obywatelskości", płynący nie z nadania, lecz z prawa. I tak właśnie z samego prawa, chcemy brać udział w rozwiązywaniu spraw polskich.

Socjalizm w toku swojego rozwoju spotykał się z krytyką wrogą, podważającą same jego zasady ustrojowe. Socjalizm natomiast, jeżeli można tak powiedzieć, nie jest przyzwyczajony do krytyki wewnętrznej. Tymczasem ta krytyka jest elementem rozwojowym każdej myśli i każdego systemu społecznego.

Każde wielkie dzieło dzieło kultury i każdy wielki nurt ideowy przebija się przez granice własnego partykularyzmu ku sprawom i wartościom powszechnym i wspólnym dla gatunku ludzkiego.

Zamiast [...] przesądzać, jaką odpowiedź filozoficzną wybiorą nasze dzieci i wnuki, trzeba przede wszystkim odpowiedzieć sobie, czy chce się, aby człowiek, tak dzisiejszy, jak i przyszły, te problemy i pytania sobie stawiał. Jest to sprawa należąca do dziedziny życia społecznego, ponieważ jego model i klimat może to ułatwiać lub utrudniać.

Największą tragedią Żydów nie jest to, że ich antysemita nienawidzi, ale to, że łagodni i dobrzy ludzie mówią: "porządny człowiek, chociaż Żyd".

Utrzymanie się przy władzy Adenauera jest nowym sygnałem alarmowym. Niewykorzeniony jeszcze w Niemczech Zachodnich nacjonalizm i szowinizm coraz wyraźniej podnosi teraz głowę. Dla byłych dygnitarzy hitlerowskich otwarto drogę do parlamentu, aby tym skuteczniej organizować mogli nowy Wehrmacht.

Są wśród nas ludzie, którzy czasem skłonni są dawać wiarę owym podszeptom kwestionującym celowość i sensowność tego wysiłku. Ci ludzie muszą jednakże wiedzieć, że tu koło się zamyka w jakiejś niebłaganej logice. Posłuch wrogiej propagandzie wprowadza na stromą ścieżkę wiodącą poprzez osłabienie atmosfery współodpowiedzialności całego narodu za wspólne dzieło aż do dywersji gospodarczej czy nawet politycznej.

Walka o sprawiedliwość społeczną łączy się z przeświadczeniem, że nie jest zadaniem katolików cofanie biegu historii. Ono rodzi przekonanie, że myśl społeczna katolików winna być nastawiona ku temu, co powstaje, a nie ku temu, co zanika.