Wnętrze mej wyobraźni? To twarze i dłonie, I usta, ułożone w śmierci jak w kokonie Śpiew zmarłych, sny ze smutku i noce z milczenia, I głowa odrąbana od kadłuba- Ziemia. Wnętrze mojego ciała? Pejzaż elektronów, Kwantów bardzo samotnych, bezgwiezdnego ruchu, Gdzie jawą wyrastają czarne kwiaty słuchu, A sny, zwierzęta nocy, tryskają spod powiek. A białe lasy nerwów, te korzenie twarzy I źródła purpurowe, płynące wśród wspomnień, I kość: skała wapienna, która weźmie po mnie Moją samotność i mrok...
Fizyka (...) jest wąskim szlakiem wytyczanym przez czeluście nieposiężne dla ludzkiej wyobraźni. Jest to zbiór odpowiedzi na pewne pytania, które zadajemy światu, a świat udziela odpowiedzi pod warunkiem, że nie będziemy mu stawiali innych pytań, tych, które wykrzykuje zdrowy rozsądek.
