Cytaty i aforyzmy ❤ Ulubione (0) Kategorie Autorzy Profesje Narodowości Najlepsze Cytaty losowe Szukaj

Cytaty życiowe, o życiu Stanisława Ignacego Witkiewicza (Witkacego)

Zobacz cytaty życiowe, o życiu, zobacz wszystkie cytaty Stanisława Ignacego Witkiewicza (Witkacego)

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy) (ur. piątek, 18 września 1885; zm. poniedziałek, 18 września 1939) przeżył 54 lata

Zobacz wypowiedzi innych osób o Stanisławie Ignacym Witkiewiczu (Witkacym)

Książki Stanisława Ignacego Witkiewicza (Witkacego):

622 upadki Bunga, czyli Demoniczna kobieta • Bezimienne dzieło • Dramaty (Witkacy) • Dzieła wybrane. • Gyubal Wahazar, czyli Na przełęczach bezsensu • Jedyne wyjście • Kurka Wodna • Listy do żony (1923-1927) • Listy do żony (1928-1931) • Maciej Korbowa i Bellatrix • Matka • Mątwa • Narkotyki • Nienasycenie • Nowe wyzwolenie • Oni • Papierek lakmusowy • Poza rzeczywistością • Pożegnanie jesieni • Sonata Belzebuba czyli Prawdziwe zdarzenie w Mordowarze

⇓ ⇓ pokaż więcej książek ⇓ ⇓

Naucz się panować nad własną siłą. To trudniejsze jest od pokonania słabości – wierz mi.

Życie jest jak rana – którą zapełnić można tylko rozkoszą.

Żyć znaczy tworzyć nieznane.

Życie nic z literaturą wspólnego nie ma – chyba u autorów, którzy w ogóle do literatury nie należą – są bezmyślnymi fotografami jakichś zatęchłych kącików rzeczywistości.

Żyć, będąc niezdolnym ani do życia, ani do śmierci; z świadomością małości i nędzy swoich idei; nie kochając nikogo i przez nikogo kochanym nie będąc; być samotnym zupełnie w nieskończonym, bezsensownym (sens jest tu rzeczą subiektywną) wszechświecie – jest rzeczą wprost okropną.

(...) umiała mówić rzeczy zdolne przewrócić mózg do góry nogami, czyniąc z niego tylko jakiś nędzny nowotwór na organach płciowych (...)

(...) jeśli się żyć pięknie nie może, należy przynajmniej pięknie skończyć (...)

Wystarczało być kimś dla bandy na wpół zidiociałych obdartusów duchowych, zresztą dobrze ubranych i odżywionych i mieć trochę po warszawsku "forsy"
- to było szczytem marzeń obiecujących młodzieńców - w tych najparszywszych, przedkatastrofalnych czasach.

Życie ma swój urok, tylko trzeba zdobyć się do jego opanowania.

Życie to jest to arcydzieło albo farsa, które my z materiału naszego ja, najszerzej zacząwszy od subtelności sumienia, skończywszy na sprężystości łydek, stworzymy.