Cytaty i aforyzmy ❤ Ulubione (0) Kategorie Autorzy Profesje Narodowości Najlepsze Cytaty losowe Szukaj

Oscar Wilde cytaty

Oscar Wilde (ur. poniedziałek, 16 października 1854; zm. piątek, 30 listopada 1900) przeżył 46 lat, 1 miesiąc i 14 dni

Oscar Wilde był irlandzkim poetą tworzącym w duchu modernistycznego estetyzmu. W swoim czasie uznawany za kontrowersyjnego, był przez jednych wyśmiewanych, a innych uwielbiany.

Książki Oscara Wilde:

Aforyzmy, zmyślenia, paradoksy • Bajki (Oscar Wilde) • Ballada o więzieniu w Reading • Cztery komedie • De profundis czyli krzyk z otchłani • Duch z Kenterwilu. Zbrodnia Artura Savile'a • Dusza człowieka w socjalizmie • Kobieta bez znaczenia • Krytyk jako artysta • Mąż idealny • Nie lubię zasad, wolę przesądy i inne aforyzmy • Portret Doriana Graya • Portret Pana W.H. • Salome • Sfinks bez tajemnic • Słowik i róża • Szczęśliwy książę i inne opowiastki • Teleny • Twarz, co widziała wszystkie końce świata • Upiór rodu Canterville'ów

⇓ ⇓ pokaż więcej książek ⇓ ⇓

Strona numer 9

Społeczeństwo, to społeczeństwo, jakie my sami stworzyliśmy, odtrąci mnie od siebie; ale Natura, której słodkie deszcze padają zarówno na sprawiedliwych, jak na niesprawiedliwych, wskaże mi rozpadliny w skałach, w których będę mógł się ukryć, i osłonięte doliny, w których ciszy będę mógł płakać niepostrzeżony. Rozepnie gwiazdy na niebie nocy, abym mógł, gdy mrok zapadnie, iść w dal, nie potykając się; powionie wiatrem na ślady stóp moich, aby nikt z tych, co chcą mnie ukrzywdzić, nie mógł pójść za mną; oczyści mnie w wielkich wodach i uleczy gorzkiemi ziołami.

Kiedy człowiek robi jakąś kompletnie głupią rzecz, dzieje się tak zawsze z najszlachetniejszych pobudek.

[...] jednak mniemał, że prawdziwą istota zmysłów nigdy nie została zrozumiana i że zmysły dlatego tylko pozostały dzikie i zwierzęce, ponieważ świat chciał je głodem i bólem zmusić do uległości i zamarcia, zamiast dążyć do wytworzenia z nich czynników nowej duchowości, której cechą znamienną byłby subtelny zmysł piękna.

Kobieta, która nie umie nadać czaru swoim błędom, jest tylko samicą.

Oddanie życia za jakąś prawdę teologiczną wydawało mi się najgorszym użytkiem, jaki z tego życia można zrobić, a cóż dopiero samobójstwo w obronie literackiej tezy! Niemożliwe.

- Wszyscy czarujący młodzi ludzie stają się czarującymi mężami.
- Sądzę, że mąż nie powinien być zbyt czarujący, jest to wielce niebezpieczne.

Wiedziałem, że stoję naprzeciw człowieka, którego sama osobowość jest tak fascynująca, że jeśli się jej poddam, wchłonie cała moją istotę, cała moją duszę, całą moją sztukę.

Wciąż mi się zdawało, że docieram do krawędzi absolutnej pewności nie mogąc jej naprawdę uchwycić.

Najlepsi spośród biednych nigdy nie są wdzięczni. Są niewdzięczni, niezadowoleni, nieposłuszni i zbuntowani. I bardzo słusznie. Czują, że dobroczynność jest śmiesznie skromnym usiłowaniem częściowej restytucji, czy może sentymentalną łaskawością, której zazwyczaj towarzyszą podejmowane przez takiego sentymentalistę impertynenckie próby zawłaszczenia ich prywatnego życia. Czemużby mieli być wdzięczni za okruchy z pańskiego stołu? Powinni przy nim zasiadać [...].

Fizjolodzy twierdzą, że człowiek zmienia się co siedem lat, lecz ludzkie pasje zostają ciągle te same. Można je dławić, ale nadal skrycie wzbierają w piersiach i jeśli nie znajdą ujścia, charakter z pewnością nie ulegnie poprawie. Człowiek coś tylko przed sobą udaje i oszukuje innych, zachowując się nienaturalnie. Wiem, że przyszedłem na świat jako sodomita, nie moja to wina, tylko mojego organizmu.

...ponieważ zmysły, jak ogień, mogą zarówno oczyszczać, jak niszczyć.

Kiedy mówi się, że dzieło jest potwornie niezrozumiałe, znaczy to, że artysta powiedział czy wykonał piękną rzecz, która jest nowa; kiedy zaś opisuje się dzieło jako potwornie niemoralne, znaczy to, że artysta powiedział czy wykonał piękną rzecz, która jest prawdziwa.

[...] demokracja oznacza po prostu masakrowanie jednych ludzi przez drugich ludzi dla dobra ludzi.

Większość ludzi z osobowością zostaje zmuszona do bycia buntownikami.

Szekspir zwraca naszą uwagę na fakt, iż prawda gry aktorskiej, prawda widocznego dla oczu przedstawienia scenicznego, podnosi czar poezji przydając jej pięknu życia, a jej idealnej formie znam...

Jest zawsze coś zabawnie absurdalnego w uczuciach ludzi, których przestało się kochać. W tej chwili Sibyl Vane wydawała mu się absurdalnie melodramatyczna. Jej łzy i szlochy tylko go śmieszyły.