Po prostu nie pokazuj jej, kim naprawdę jesteś - poradził. - Udawaj, że jesteś osobą, którą mogłaby pokochać, a wtedy tak się stanie. ponieważ ludzie i tak kochają swoje wyobrażenia o innych.
- Nie jest człowiekiem? - rozległ się nieznajomy kobiecy głos. - Cóż, jeśli nie człowiekiem, Enochu, to kim ona jest? - Ton stał się ostrzejszy. - Co mam na myśli? Wszyscy są kimś. Ta dziewczyna nie może być nikim.
Wolisz być sobą. sobą, w najlepszej wersji. Możesz być potomkiem bogów i potworów. Możesz wziąć światło, które zostawili, i być lampą rzucającą całe ich światło na nowo. Możesz walczyć z ciemnością. Możesz zdecydować się zawsze walczyć i mieć nadzieję. To właśnie oznacza mieć wielkie serce. Nie bać się być sobą.
- Wszyscy wiedzą, że przepadł. Nie ma go od...no, właściwie od zawsze.
- Owszem, nie żyje - potwierdził Fang [...]. - Ja również, ale to nie powstrzymuje mnie przed prowadzeniem międzynarodowych interesów, prawda?
Byliśmy dziećmi, ja i ona,
W królestwie nad mórz pianą,
A miłowaliśmy się miłością
Nad miłość innym daną.
A miłowaliśmy się miłością,
Ja z mą Annabel Lee,
O jakiej chyba uskrzydlony
Rój Serafinów śni.
Gorsza była świadomość, że miłość do niej jest czymś kosmicznie niewłaściwym, a najczystsze i najsilniejsze uczucie w jego życiu zostało bezpowrotnie zbrukane. Pamiętał słowa ojca, że kiedy anioły upadają, ich udręka jest tym straszniejsza, że kiedyś widziały twarz Boga, a teraz nigdy więcej jej nie zobaczą. Jace wtedy pomyślał, że wie, jak one się czuły.
- Jest niegrzeczny wobec wszystkich - odparła Isabelle nonszalanckim tonem - I właśnie dlatego jest tak diabelnie sexy. Nie mówiąc już o tym, że zbił więcej demonów niż ktokolwiek inny w jego wieku.
- Herondale'owie zawsze słynęli z urody - powiedziała Bridget - ale moim zdaniem Lightwoodowie mają więcej seksualnej charyzmy.
Alec zakrztusił się kawą. Magnus zachował pokerową twarz, chociaż z niemałym wysiłkiem.
- Nie mogę uwierzyć, że jedziesz - powiedziała do Juliana. - Kiedy tylko znikasz, Livvy i Ty zaczynają traktować mnie jak służącą.
- Służącym się płaci - zauważył Ty.
Kamienie amfiteatru wokół nich powoli traciły kolor. Najpierw górne rzędy, a potem coraz niższe blakły do upiornej bieli, która wydawała się unosić również w powietrzu, formując kolumnę jasnych, spopielałych płatków. Dołączyły do tornada chmur wirującego nad miejscem rytuału. Wewnątrz kolumny szalała burza malutkich czarnych cząstek, a smugi dymu tańczyły na tle świateł. W powietrzu rozlegało się głośne brzęczenie niczym potok złowrogich szeptów z innego świata.
Znał go dostatecznie dobrze, by wiedzieć, co on czuje, jakie sprzeczne impulsy toczą w nim walkę. Jako człowiek nieśmiały, Alec sądził, że wszyscy inni są od niego ważniejsi, a on sam wszystkim sprawia zawód. I był uczciwy, w naturalny sposób otwarty w kwestii swoich uczuć i pragnień. Własne zalety stanowiły dla niego pułapkę, dobre cechy kolidowały ze sobą w bolesny sposób. Uważał, że nie może być uczciwy, nie rozczarowują tych, których kochał. Nie potrafił rozwiązać tej łamigłówki. Zupełnie jakby świat został tak zaprojektowany, żeby uczynić go nieszczęśliwym.
